o sensin*

Bazı havalar insanın bileklerine ebruli, her an uçuşacakmış hissi uyandıran çiçekler çiziyor. Yasemin gibi ve çoğunlukla beyazdan alkol mavisine kıvrılan bir tonunda evrenin.

Bazı havalar yalınayak yürüyor gecede, eğer kendi dakikanızla kesiştirebilirseniz o anları bir rüyanın serin kumlara bata çıka güneşin doğuşuna ilerlediğine tanık oluyorsunuz.

Uçuşan çiçekler gibi, uçuşan kumaşları düşündürüyor nisanlar, belki mayıslara az kaldığından. Hafifliğinden ödün vermeyen anıları attırıyor çantasına ömür plajının. Ağırlığından altında ezildiğimiz nice günah, belki de simitle çevrelenmiş küçük bir bedenin suya değmek isteyip de kırmızı plastiğe su ve güneş kaynaşmasından oluşan sıkıntısında toplanıyor.

Kovaların dolup boşalmadığı, çimlerin yeşerip de ayak tabanlarını gıdıklamadığı, güneşin en cüretkâr haliyle bugün önümüze bir kadın güzelliğinde sere serpe uzanıp, yarın rahibe rolüne bürüneceği, dudak çatlatmayan, bilek ağrıtan, uykularda mı yoksa uyanıklığın bulanıklığında mı hatırlamayı seçtiğimiz kışlara perde üfleyen havalar bunlar.

Bir coğrafyanın mevsimini kaçıran bir şeyleri görüp denizlere atılan yanımız, temiz sokak aralarında, bilmediği bir dilin yanı başında usul usul yürürken ve uçuştururken renkleri; deterjandan balonlar üflenilen çocukluk gibi.. Burada saat kaç. 

Ege'den doğan nefesimizi taşıdığımız bu iç ve batının kesişim kümesindeki uykusuzluklar belki de konuşmayı unuttuğumuz bir şeylerin nöbetinde takvim karalıyordur..

Bazı havalar insanı açıkhava konserlerinin olduğu semtlerdeki müzik sistemlerinin titrettiği toprağın üzerindeki yeşile götürüyor, aralarında birkaç avuç çiğdem kabuğu, birkaç kasa, boşalmış bira şişesi, birkaç ahşabı kırılmış uçurtma, teki kayıp pembe plastik terlik, bağlantısı kopmuş bir mavi boncuklu bilezik, ve çokça çocukluk ya da yitiklik demeliyim belki de..

Kimin, nereden, yanına kimleri alıp da kaçtığını bilmediğim yaşlara, sürekli ezberimden yinelenen hitaplarla kendi suyuma yazdığım mektuplarla koşuyorum. Belki de bu havalar mecalsizlik getiriyordur, koşuları kaplumbağalara yükleyen.. Belki de kalıyordur mevsim, hep değişti- değişecek bekleyişinin umutlu rengine inatla.. 

Bazı havalar nereden baksan yorgunluk üflüyor, her göz kırpışa...

http://fizy.com/#s/16j3o0

kimlerdensin

İçinde bulunduğumuz, tekerleri zorla ittirdiğimiz zamanın bir ruhu yok.
Geçmiş zaman eklerinden sanat ekleri yayınlıyoruz.
Mekanik sürtünme sesleri un ufak ediyor rüyayı.
Gerçeğimizi, bilmediğimiz bir karayolunun kenarında bıraktık.
Atıldık bu zamandan.
Denize saplı ruhumuz, atıldığımız zamanın asfaltından çağrılıyor.

bir daha bana benzeme angel

yağmura çok teşekkür ederim
bu gece yalnızca cesedime yağdı

bana bir şey olursa diye korktum
seni birkaç saniye düşünürsem;
düşünürken üşürsem diye korktum
oturup siyah portakallar yedim
oturup korkunç kitaplar okudum
içimde bir sıkıntı gibi cinayet
içimde bir sığıntı gibi telâş
içimde felaket gibi bir merak
hislerimin uzağına düştüm, şimdi çok üzgünüm
şimdi çocukluğumun uzağına da düştüm
daha da düşersem diye korktum
seni birkaç saniye düşünürsem;
sessem, sersem bir heceysem eğer
seni bir kelime edersem diye korktum
seni kötü bir cümlede kullanırsam
adını söylerken takılırsam, yanlış telaffuz edersem
böyle bir günah işlersem
tanrı affeder diye korktum

yağmura çok teşekkür ederim
bu gece yalnızca bu şiire yağdı

sağ ol aşkım
sağ ol kırık kolum, kesik bileğim, kırık yüzüm,
kesik geleceğim, kırık sonsuzluğum

her şeye rağmen
yağmura bulanmış, güzel bir yazdı

Küçük İskender

"Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu, yalvarırım onu okuma çarşamba günleri..."

Karşılıklı oturmuş, dünü bekliyorduk, hiç gecikmedi. Bir öncekinde de gecikmemişti bana sorarsan. İnsan bir şeylerin geç kalışını, erken bitişlerle idrak ediyor.
Karşılıklı oturmuş, dünü bekliyorduk. Benim için, sevdiğim bir filmin ikinci gösterimi gibi. Tek fark, bu kez perdeden izliyorum heyecanını. Seni uzaktan izleme konusunda hiç acemi değilim merak ediyorsan. O yüzden, perdedeki olmak daha bulanık; dünyayı eline ayağına dolaştırır bir his, bunu biliyorum. Karşıdan baktığında can acısı bile anlamlı çevresel koşullara sahip bir pratiğe dönüşebiliyor. Hele ki gözler birbirine çarpmıyorsa..
Karşılıklı oturmuş, senin karşına bir başkasını almanı izliyorduk. Ben koyu çaylar içiyordum gecenin o diliminde, sen muhtemelen o acılığı bu sabaha saklıyordun. En azından bir önceki gösterimden kestirdiğim kadarıyla.
Kahve tutku getiriyor, çay mevsimine göre göreceli bir buğu... Karşındaki de barışık olduğuna göre geceye kafein katmakla, geriye bir tek müzik kalıyor.
Karşılıklı oturmuş, ayların, yüküyle ezildiği şarkıları dinliyorduk; kimi zaman karşılıklı öldüğümüze ihtimal vermeden. Şimdi merak etmiyor değilim filmin müziğini. Sadece tuhaf bir arzum gelip çarpıyor kalbimin kıyısına; her filme başka müzikler seçsen diye... Vermeni istediğim o söz geliyor aklıma, gülümsüyorum. Gülümsediğimde, yitiremediğim güven duygusu kıvrımlanıyor dudağımın kenarında..
Karşılıklı oturmuş denize bakıyorduk; hiçbir anında bir önceki renk tonuna benzemeyen sulara.
"İki çay söylemiştik orda..."
Kentin zehirlenerek yıkılışına tanıklık ediyorum başka bir kentten. Kim bilir, belki o filmi de belediye kaldırmıştır gösterimden. Yerel yönetimlerin talan ettiği şehrin hikâyeleri ne kadar klasikleşir, umut kokmuyor sanki...
Karşılıklı oturmuş, sessizlikten gevezelikler çıkarıyorduk. Film çalışmaları dersinin başlangıç konularıyla benzeşik. İyi bir senaryoydu, okumayı muhalif kılana. Göründüğü gibi olmadığını bilenlere kısa metraj, bir ömür...
Şimdi karşılıklı oturmuş, sizin karelerinizi yan yana getirmeye başlıyoruz. Bu bir mücadele olabilir, sınav olabilir, deneme ya da belki şans oyunu ya da bilinçle kavranmış bir ussal tercih. Bana kalırsa sadece bahar; dört mevsime yağmuruyla, çiçeğiyle kendini sindiren bahar.
Karşılıklı oturmuş kıpırtılarını hissediyorduk çiy tanelerinin. Uzaktan bakmak daha çok netleştiriyor renklerini heyecanın. Hipermetrop olmak nereden baksan buna yarıyor; mesafe almaya.
Film arasında çıkmayacağım bir salon bu şehir, sen de yarıda kesme istiyorum sanırım hikâyeni. Tekrar tekrar izlediklerinden biri değil, en iyisi olsun ya da..
Karşılıklı oturmuş bana bilet kesiyorduk, senin filmin için. İçimden sökülmüş bir duygu; hayır, yeniden yürümeye başlamıyor gala öncesi. Sevdiğim bir oyuncu, senarist ve kimi zaman da yönetmensin. Alkışlamaktan alıkoyamıyorum kendimi.
Bir sanat eseri başka başka renklere ihtiyaç duyuyor; ben mordum, güneşi batıran pembeliğe yaslanıyordum. Şimdi belki de doğacağı sıcaklıkların rengine acıkmıştır; tonu sende saklı..
Karşılıklı oturmuş, birbirimizi artık biliyorduk...

sekans

Yarıda kalan uykular gibi her şey. Bir zamanlar "bizim" dediğimiz hikâyelerin, bir benden bir senden yan yana düşen, yüklemsiz sonları can yakıyor. Zaten en çok yarım kalanlar acıtıyor.

Uzakta bir yerde cebimden düşürür gibi kaybetmemiştim girizgâhı büyülü olan gerçeklerimi. Kırılan bir aynanın her bir cam zerresi avuçlarıma girip, kanımı yoklamıştı.

Kutup yıldızıydım, şimdi gecenin üzerini örtmediği o yıldız belki bir başkasına kiralanmıştır, belkisizliğini bilince.., acıtıyor..
Şimdi tutuklu olan ne varsa, o hikâyeden sabıkalı..

Denizlerin köpük rengiyle pileler yaptığım eteklerimde çamurlarla topladım defterlerini o senaryonun. İnanmıştım ve inandırmıştım seni de, o hikâyenin dokunulmazlığına. Başrol başka bir teklifle bizi, hikâyemizi, yıldız masalı anlatıcılığını terk etti. Bırakıldığın her sokak başı aynı gökyüzü altına seriliyor ya, ben en çok ona kırgınım..
Belki de o gökyüzünden yere çakılmanın kırıklığı bu. En parlakken, en çamurlu olmanın. Parçalarımı dağıtmanın, şehrin dört bir yanına..

Benim güneşten kazaklara ihtiyaç duyduğum bu hikâyeyi, senin pastel renkli bir masal gibi baş ucunda saklaman gözlerimi, gönlümü ıslatıyor..

İstemedim ben tek tek kırmızıları, morları işgal yerlerinden toplayıp bilinmezin kuyusuna gömmeyi. Hiç istemedim o çocuğun dünündeki bir fotoğrafta kalmayı, yarınını taşımaya bunca hazırken. Gemilerden inmeyi, gökyüzünden düşmeyi..
Su yeşili, alkol mavisi, toz pembe üzerine kara çalınmasını..
Sana inançsız görünmeyi de..
Ve sevgisiz..
Ve affetmeyen..
Ve unutmuş..

Baharda yapraklar damarlarıyla esniyorlar ya ileriye, büyümek; renkli olan ne varsa, oradan sepya bir fotoğrafa düşmek gibi.
Öyle hareketsiz ve tek bir ana sıkışık, öncesi- sonrası kıvrık kenarlara değen parmak uçlarının sıcaklığıyla şekillenen..

Ama senin ellerin var, sedefli pembe tırnakların...

Belki de belleksizliğim için endişelenmeliydik, fevri kelimelerimin mezar taşları gibi dikildiği sokaklarında gecelerin..
Çok şey geçti, hiç olana kadar.
Kim iyileşti ki ölüm bu kadar kendini hatırlatırken...
Üzgün olmanın hiçbir şeyi kıpırdatamayacağı yerde tek şey biliyorum; masumlaştırmıyor beceriksizlik sevgiyi söylemeye dair.
Çok kirliymişim.

*fotoğraf: Aëla Labbé

ranunculus asiaticus veya persian buttercup ama en çok...

"Sevdiğim çiçek adları gibi

Sevdiğim sokak adları gibi
Bütün sevdiklerimin adları gibi
Adınız geliyor aklıma..."

olmuyor, biliyorum...*

ülkeler ki, diyor, kullanılmamış eşyalarla doldurulmuş
odalar gibidir
ülkeler ki bizim kendimizi orada varsaydığımız yerlerdir
bir trenle gidilir
bir yılan balığıyla gidilir. nuri diyor ki
bana nasıl geliyorsunuz bilseniz
ben sizlere gitmek istiyordum, gittim
ben sizlere inmek istiyordum, indim

ama siz var ya, bir bakıma siz
boşluklara asılı bir istasyon gibisiniz

biz neyiz, biz neyiz
dedik ve sustuk
susmasak bizim olacaktı durmadan kirlendiğimiz.

Edip Cansever

Hep deniz, biraz sessiz..

Ne ismimden eksilttim, ne tenimden tanelerini sevincinin.. İlk şiiriydi şimdiki adresinin.. Ben yeniden doğmuşum gibi giyinmiştim; senin çizip, boyadığın, kıpkırmızı öptüğün kimliğimi.
Ellerimi, beni tanıdığın günkü kadar çocuklaştırdım bak, yeşil ojeli birisini görüp de anımsadığın kız çocuğu gibi.. Can yakan bir kız çocuğu belki, tırnakları bulutken bile derin yarıklar açan kız çocuğu..
Pişman bir kadının sığınacağı yerleri aradım, denizleri taşımak mı dersin, soğukları öğrenmek mi, diyalektiğe inanmak mı; ben bilmiyorum, ama aradım. Pişmanlığı örtecek bir gökyüzü bulamadım. Gökyüzü kadar kaçışı olmayan bir şey tanımadım.
Tanımadıklarının terk edişlerini üst üste dizip her şeyi üzebilirdim, kabanımın ceplerine doldurdum her kilometre taşını, astar söküldükçe, görünmeksizin varlığını sürdüren dünler oldular. Bazen bir banka oturduğumda, bazen bir vapur kenarında, bazen dayandığım bir duvar dibinde canımı yakıyorlar. Sana sustum, kimsenin üzülmeyeceği gözyaşlarım seni çöllere yuvarlar diye korktum.
Korkaklığın uzmanlığını mı yapıyorum, bilmiyorum. Örtünebileceğim kelimelerin hepsini deniz kenarında bıraktım. Çok çıplak, çok öylesine kaldım. İki saat ötede uyanan şehrin sokaklarına düşen karlara gömdüm anlamlı olan bir şeyleri. Nice zaman epey anlamsız baktım.
Uyanışlara tarçın bırakmayan günaydınlar arasında, güneşle iddialaştım.
Hep korkaktım, korkularımla hep sana nazlandım.
Buraya gelir gelmez, ilk önce seni taşıdım; izinin asla silinmeyeceği bir yere. Omuz başıma çarpan nefesinden ve çizgilerine dolanan masallardan bir öpüş kondurdum. Unutamayacağımı bildiğim için, her gün hatırlamayı seçtim.
Bana verdiğin isimden, bıraktığın hazan bakışlardan, ne zaman bir mavi görsem kanatlanan özleminden hiçbir şey eksiltmedim.
Yeniden doğurduğun bir şeydim. Hep öyle kaldım; belki biraz korkak..
Af dilemek, bağışlanmak, anlam yaratmak, çözmek, sormak, tüm bunlardan geçip avucumdaki kırıntıları hep sakladım tebessümünün kıyısında..
Gerdanından dökülen salkım inciler gibi, canını yakmasından ürktüğüm güneş ışınları gibi, pencerelerimi bir senin göçünün kuşlarına sakladım, avuçlarımı bir tek onlara..
Ve kelebeğin o bir koskoca günlük nefesini bir tek senin uykularına ayırdım, kanatlarımın rengi portakal, kokusu çoktan...

ne ben kalsam, ne sen gitsen..*

Saçımdaki renk elbisemdeki çiçeklere akıyor. Gürültünün sol kıyısında, pencereye yasladığım yolcu bakışlarımı toparlamam gerekecek az sonra.
Oyun salonlarında yankılanan şiddetli erkek sesleri ve oyun kelimesini karşılamayan diğer gürültüler, buraya aitliği engelliyor.
Burada olmayı ne çok istedi ömür. Şimdi içimdeki, yaralı kanadını toparlayan kuş kısa mesafe uçuş yapıyor arzular üstünden.
İyileşene kadar büyüdü biraz. Büyüyünce geçmiyor ürkekliği, mora yaslanmayanlara karşı..
Soluk bir salonun sol kıyısında ağır ve mürdüm bırakıyor heyacanını.
Nabız acele etmiyor ama, göz bebekleri ortalıkta salınmaktan utanıyor. Sonradan da ait olmayacağı bu gürültüde bülbülleri arıyor sessiz ve sol kıyısında kalabalığın...
Bir rüyaya alışmanın maviliğini içmek istiyor belki, pencerede onu büyüten, uçuran bahar ve kızıl varken..
Çok istedin ya burada olmayı, bir- iki merdiven çıktığında yeşerecek gri koridorlar ve her adımınla dökülecek bahar.
Vişnelerin çürüyüp de bahara renk olmasına hiç kaldı..
Hadi uç da gel biraz, çok istedin; unutmayacak kadar...

23.03.2012- 10:28/ edebiyat fakültesi

Üç harfe çıkan yollar

Geliyorum.

http://fizy.com/#s/1ah86p

"Bana gelince, ben hazan yüzlü bir adamı aradım hep..."

Sesini doladığı renkler var, temmuzların ayaklarını yerden kesen mart üfleyişleri..
Gecenin her anına yaydığı nabzı, ertesi günün ışığına inanmakta dirayetli.
Baba olmanın bütün mevsimlerini yaşar gibi gözlerinin etrafındaki halkaları tebessümleriyle artırırken.
Karşısındakine minnetini eş değer solukla gösteren o tavrı, ezmiyor kalabalığın ayrışan desenlerini.
Herkesi içine alan, avuçlarının arasına sığdırdığı o evren, erkeğin doğurganlığına kanıt denizatları gibi..
Bu kirin içerisinde leke tutmayışı şükran duygusu yaratıyor inançsızlığımda.
Beni büyüten, dalgalandıran ve durultan varlığına teşekkürler...

İki kutup arası uğurlama

Eksi

İnsanlar geçiyor, siyah giyen insanlar. Koşar adım yürüyorlar. Karın sonsuz beyazlığına siyah döküyor insanlar. Her kış, doğa beyazla örtüyor şehirleri, insanlar simsiyah giyiniyorlar. Tamam, belki de kahverengi. Renklerden korkuyor mu kış insanları? Renkler kıştan korkmuyorlar oysa. Kaldırım kenarındaki hercai menekşeler sarılarını saklamıyorlar hiç, oyun parklarının kırmızısı yeşili perdelenmiyor, gökyüzü yağmur sonrası esirgemiyor gökkuşağını. Kış insanları değmiyorlar hiç pembeye, mora. Müziksiz geçen bir gün gibi, renksiz geçen bir mevsim. Nasıl umut yüklenebiliyorlar bu tonsuzlukla.. Belki de hiç kalkışmıyorlar öyle bir şeye. Bu karanlık o yüzden, kim bilir... Bu mutsuzluğu bu coğrafyanın.. Karanlığı bunca koynuna alması.. Yıldızsız gecelerden ömürler biçmesi..
Gökyüzünün rahmetinden sakınıyor insanlar, hem de kapkara şemsiyelerle. Batırıyorlar çivisini; metal, soğuk ve koyu. Oysa su veriyor gök onlara, kaynağını döküyor yaşamın. İstemiyor insanlar suyun, asık suratlarına değmesini, boşalan dünyanın hazla, aşkla renkten geçit kuşanmasını... İnsanların adımları da uyanışları da koyu.. Tarih de bu yüzden karanlık belki.. Perdelenmiş uyanışlar ve gölgeli bakışlar altında, kendini mevsimden dahi sakınan var oluşlar arasında çiçek açmıyor coğrafya.
Doğanın; canlıların evinin doğurganlığına, bereketine sırt çeviren ve hatta onu yaralayan bu insanlar nasıl vicdan edinsinler başka soluklar için.. Karanlığı koynuna alıyor insanlar, kışları karartıyorlar koyu adımlarıyla. Bembeyaz örtüye bıraktıkları aceleci ve siyah adımları çamura buluyor kışı. Bak, nasıl da kirletiyorlar, onlara hayatta var olmaları için koskocaman bir gezegen veren şu evreni..
Nasıl da kirliyiz hepimiz...

saatli- bin iki yüz üç

Artı

Sen dersteyken ben okuma yapmadım, notlarımı temize çekmedim ve ders çalışmadım. Çünkü dışarıda kar var, ve benim karsız geçen yirmi iki yılım...
Gökyüzünü ve toprağı doladım ben kaleme çok, ama bu hali karşısında nutkum tutuluyor.
Mucizelere niye bu kadar inanıyorsun sorusuna verecek tek cevabım doğanın insana inat bu kadar davetkâr oluşu...

saatsiz

"Unutmak mı? Delisin..."

Güne minik notlar düşmek...
Gecenin kıpkırmızılığını, bembeyaz bir günaydınla taçlandırdık. Yine, göz alabildiğine kar aydınlığı..
Karların ortasında eşelenen bir kedi. Kar ve kedi yan yana düşüyorsa günde ve şu coğrafyada, varlığımıza yazılmış o masalı hatırlıyorum ister istemez; isteyerek..
Akşamın üzerimize bırakacağı, o çok sevdiğin dilin kelimeleri de peri tozu değil de ne?
Bazen bir alan yaratmak istiyorum. Sokakların tozundan çamurlanan bir bozuk paranın ayak ucuna değip de parlaması gibi olsun diye. Sonra vazgeçiyorum. Belki de geçmiyorum. Ya da en görünmezi arıyorum, sen öylesini seviyorsun.
İçime çaylar demleyip, özlemlerime kahve pişiriyorum. Biliyorsun, bu öğle yemeğindeki krem karamel de sana adres olacak, iç kamaştıran gün batımı renklerini patlatıp içimde ve omuzlarımdan akarken ayna karşısı ruj tutan elinin serinliği..
Bardaklarını saklıyor musun hâlâ, içtikçe güzelleştiğin karışımların, kokluyor musun yazı, bir kışın bitmek tükenmek bilmeyen penceresinde..
Güzel kız.. Güzel kız...

14.03.2012/ bin yüz on altı

*fotoğraf: Annette Pehrsson

Sonsuz kere 8.

Çünkü doğanın her sabah kendisini yıkayarak uyanışına şahitlik ediyor kıvrımlı rüyalarımız.
Yarının sil baştan kurulacağına olan inancımız, her birbiriyle aynı gün boyunca sürüyor.
Saçlarımızda çiy, saçlarımızda toprak, saçlarımızda su..; süzülüyor var oluşumuza. Dudaklarımızın kenarındaki çizgiye eklenen yasla, morla, gün ışığının yansımasıyla, tüketemediğiniz bir büyüyüşe ev sahipliği yapıyoruz.
Salkım söğütler gibi salınan suretlerimize gölge çalan bu coğrafyada, bir kıvılcım olabilmek için ateşlerden su eksiltiyoruz.
Mor gün doğumları çiziyoruz yalnızlığımızdan, mor uykusuzluklar biriktiriyoruz. İçimizdeki kızılı, gökyüzüne salıyoruz. Maviye karışıp, aksın aksın diye...
Uçurtmalarımızın takıldığı keskin ve acımasız tellerde bıraktığımız kan, sizin uykularınıza girmiyor.
Biz hiç uyumuyoruz bayım, tenimizdeki, ama acıyan ama aşkla tutuşan morlarla, ruhumuzda birer sessiz masal yazıp, başrolleri susuyoruz hep.
Kutlu olsun.

Yaşamım bir şarkıcının iç çekme anıdır
Beş mevsim yaşarım yılda
Bölerim bölerim bir kayısıyı, çıkardığı ses
Bir yakınlık duygusudur yüzümle sakalımla
Yaşamım bir şarkıcının iç çekme anıdır.

Balıklar dinlenirken sularda, sokak adlarında
Uykulardan geçerim
Ya sabahtır erkendir, ya kimseler rastlamaz bana
Ya alıp başımı gitmek isterim
Bir şiir yazmışımdır da güneyde
Güneyde portakalda.

Ben sanki bir gazetenin hiç okunmayan yerlerindeyim
Kalmışımdır ya da bir kentin varoşlarında
Kendimle konuşurum, çok tuhaf bir noterimdir ben
İmzam bir kıyının kıyı olarak imzasıdır
Olurum böyle işte kumda çakılda.

Ben belki de bir yarış arabasıyımdır kim bilir.
Ellerim direksiyonda,
Kaplanmıştır soluğumla her yanım
Hiçbir şey duymuyorumdur hızımla sevişmekten başka
Bir de var her görünüşten tatmışımdır bilirim
Bir kozmonotumdur yani en son dönen dünyaya.

Yaşamım bir şarkıcının iç çekme anıdır
Beş mevsim yaşarım yılda...

Edip Cansever

"Bendeki bu kış daha hafifçe.."

Sarp kayalıklara sıkışan suskunluğum, nar ağaçlarının çılgınlığına çarpıyor. Bir yanımdan oluk oluk akan hayat, zorla cenaze törenlerine giyiniyor. Zamanın kıskacından kendini aşıramayan bir avuç su olmanın yetersizliği surlar gibi uzuyor önümde. Boyum yetişmiyor gökyüzüne. Serde bir başına olmak var, tutmuyorum sıcağı, uykularımın adresi uzattıkça... Cevap anahtarı yitik bir sınav kâğıdı gibi uzatıyorum kendimi, karalasalar ne çıkar, temize çekseler... Belki yıldızlı pekiyi olacağım birilerine, izin vermiyorum. Kendimi buruşturup atmanın imkânları dahilinde canımı yakıyorum. Öpüyor güneş, nemli bir şehrin rüzgârında buz kesmiş yanlarımın tümünü inatla öpüyor, ben ölemiyorum.
Boynunu eğen menekşe gibi, kadifeme sızdıkça gün ışığı.. Akşam sefalarının karanlığa boyun eğişi gibi kapanışım.. Sözlerim kayıp, gözlerim arananlar listesinde, geriye kalmıyor bir şey. Bileklerimden çeken bahara karşı koyamıyorum yine de. Kirimle, pasımla diz çöküyorum toprağın doğurganlığına.. Mucizelerin, kendilerini kutsal kitap gibi okuttuğu yerdeyim. Ayak direttiğim, bandaj tutmayan yaralarım, pansumanların yetmediği kanamalarım teslim oluyor gelinciklerin uyanışına...
Mayısların papatyasına inancım hep kış sümbüllerinden.. Varlığımı düşüren buz çözülüyor sokaklarından eskinin.. Yere basmayan inancım, doğanın esiri. Bahar geliyor; inatla, yeşille ve kırmızıyla...
Dudaklarına bal çalınıyor şubatın, mart kestane döküyor, nisan demet demet fışkırıyor nehrin kenarından... Mevsimleri beklediğim köşesinde hayatın, korkuttuğum ışığa sığınmaktan alamıyorum kendimi yine.. Güneş dayanıyor her sabah kirpiklerime, bu neyin ısrarı hâlâ, bahar kapıda...

29.02.2012
11:28- sbe*

"Eğer bizi sual eden olursa..."

Ayaklarımızla ezdiğimiz beyazlık bile affedecek çiğnenişi, baharları getirecek toprağı çatlatıp filiz veren büyüyüşle. Her şey kendisini bunca yenilerken o, kuytuda nazlanan kuru gül yaprağının rengi değişecek. Ciltli kitapların yaprakları arasında un ufak olana dek çırpınacak bir hatıra olarak kalabilmek için...
Rüzgârlar doluyor kış pencerelerinin aralıklarından, kuşsuz bir mevsim bu. Göç yollarının çoktan izini kaybettirdiği, gurbet olmuş bir gökyüzü dilimi.. Kanatlanan ne varsa turnalara özeniyor nehrin üzerinde.. Türkü türkü dökülüyor dönüş hikâyeleri kanatlarından. Çocukluğun dağlarında kıpkırmızı gelinciklerin açtığını duyunca, dallarına da bahar geleceğinin müjdesi var bu donda gelinlik giyen ağaçlarda.. İçimiz mevsim atarken üzerinden kat kat, bir yenisinin öpücüğünü bekleyen yanımız alev alev, ten hep yanıyor; soğuktan ve sıcaktan ve ıslanmaktan ve yaprak döküşlerden... Eski bir şarkıdaki, hazan sesli kadının artık yollara ağlamayacağını söylerkenki buğusu, turnaların kanatlarından ev yapıyor gibi, yollara ancak öyle ağlanmaz sanki... Her gün, temize çekiyor kendisini. Şehir, utangaç bir kız çocuğundan, cüretkâr bir kadına dönüşüyor turnaları beklerken. Üzerindeki fazlalıkları bahar yağmurlarıyla atıp, temmuzlarda bozkırıyla alevlenen kumsallarına uzanacak sere serpe. Yollara ağlanmayacak kuşlar artık üşümediğinde, göçün yolları eve çıkmaya başladıkça...
Turnaların kanadına takılmış bir yol masalında...

22.02.2012- ibf*

*resim: Audrey Kawasaki

mevsimin..

Bazı şeyler, hiç unutulmasınlar diye dokundukları yerde eriyip tene karışıyorlar. İz bırakan bu kimyanın ismi dudağının kenarından yükseldikçe, hangi belleği yitirelim...

"Araba dolusu bir tuhaf seven..."

Geride kalanlar ve ileride bekleyenlerin ortası yolculuktur.
Yolculuklar valiz valiz bu tercihi taşırken, yerleşiklik ve yolculuk arasındaki fark da rüyasız bir uykudur. Yarım bir uyku; üstü açık bırakan, yer yer kabuslu, yer yer ani bir gürültüyle kesilmiş, bazen de sonsuz bir sessizliğin uykudan dönüştüğü bir bilinç kapanma hali.
Büyümenin mevsimlerinden yaşlanmanınkilere geçiş belirgin değil. Sesi kalınlaşan bir nefesi var hep yarının. Sürekli bir basamak yukarıdan bakan bir hakimiyeti. Kavanozlarda biriktirdiğin renkli boncukları kara saçmadan ceket yakasına iliştiren. Reçellenen tadını heyecanın, mesai saatlerinin dosya aralıklarında tozlandıran. Sürekli arkandaki gölgenin ne zaman omzuna dokunacağını düşündüğün kocaman bir tedirginliği..
Bir yerden gitmek hep büyümüş kadınların ve adamların işi gibi.
Oysa bazen boynundaki incileri koparıp toprağa dağıtmaya, ayazı bağrına doldurup öksürük şurubunun lâl rengini, ellerini ısıtan birinden içmeye gidiyor insan, karda sevişmeye, engebeli yolları parmak ucunda salınarak düzeltmeye, bahara ne kaldı demeye..
Geride kalanlar el tutsalar, salıncakta sallanacak yarınlar belki de..
Büyümek, yaşlanmak olmayacak* o zaman, yolculuklar zalimleşmedikçe...
Şimdi en bildiğimiz yerden bir şarkı soruluyor muavin koltuklu manzara arifesinde, defterleri yine biletlerden ciltliyoruz..
"Ah yağmur dönerken kara, yine yol var falımda..."